A Rainy Night in Cozy Treehouse

Rigningin er þegar byrjuð þegar þessi þáttur hefst, og hún hættir í raun aldrei, hún breytir bara um karakter frá senu til senu: dropahljóð á gluggum trjáhússins meðan tedrykkja stendur, þögn undir laufþekju skógarins meðan sveppatínsla fer fram, jafnur bakgrunnur við skurð og suðu síðar. Þessi stöðugleiki vinnur hljóðlátt verk á áhorfandanum. Rigning sem hættir ekki gefur leyfi til að vera kyrr, og myndband sem endurspeglar það leyfi til baka til þín, mínútu eftir mínútu, er erfitt að líta af. Maður er ekki að bíða eftir að veðrið birti upp. Maður sest að við hlið þess.

Tilfinningaleg miðja þáttarins er samvera föður og dóttur sem hreyfast saman gegnum hversdagslegt, örlítið rakt verk: stígvél á mosa, litlar hendur lyfta laufblöðum til að finna sveppi undir þeim, karfa sem fyllist hægt á meðan þoka svífur milli trjástofnanna. Það er blíða í sveppatínslu sem sameiginlegu heimilisverki frekar en sjónarspili, og myndbandið leyfir henni að þróast á göngutakti, engin spenna, engin hætta, bara tvær manneskjur sem gefa skógarbotninum athygli á meðan rigningin drepur á laufin fyrir ofan þær. Þetta er sú tegund senu sem lætur axlir áhorfandans síga án þess að nokkur segi honum að slaka á.

Aftur innandyra verður trjáhúsið lítið leikhús andstæðna: rigning fyrir utan, eldur og luktarljós innandyra; villtur, ófyrirsjáanlegur skógurinn skiptur út fyrir hlýtt timbureldhús þar sem sveppir eru hreinsaðir, skornir og eldaðir yfir opnum loga í jöfnum, huggulegum takti. Brauð er skorið. Borð er lagt. Ekkert af þessu þarf tónlist til að hitta í mark, áferðirnar bera það, og eyrað vinnur verkið sem augun vinna venjulega í hefðbundnara sjónvarpi. Þessi skynræna yfirfærsla er nákvæmlega það sem heldur einhverjum við efnið framhjá miðjum punkti án þess að taka eftir tímanum líða.

Í lokahlutanum er uppskera dagsins orðin að hlýrri sveppasúpu, fjölskyldan er samankomin við borðið, og svo, mjúklega, er syfjað barn borið í rúmið á meðan rigningin heldur sinn eigin hljóðláta félagsskap fyrir utan. Það er heil tilfinningaleg hringrás þjöppuð inn í þetta hversdagslega kvöld, frá blautum skógi til saddra maga til húss sem verður kyrrt, og hún leysist upp eins og gott kvöld raunverulega leysist upp: smám saman, mjúklega, eldurinn síðastur til að þagna.

Það sem situr eftir er ekki spenna, heldur sú sérstaka huggun að hafa fengið skjól frá einhverju, þótt aðeins óbeint, af því að horfa á fjölskyldu velja hlýju fram yfir veður og hafa enga ástæðu til að efast um að það hafi tekist.