A Rainy Night in Cozy Treehouse

Deszcz już pada, gdy zaczyna się ten odcinek, i tak naprawdę nigdy nie ustaje — po prostu zmienia charakter od sceny do sceny: stukanie w okna domku na drzewie podczas herbaty, cisza pod leśnym baldachimem podczas zbierania grzybów, równe tło dla krojenia i gotowania na wolnym ogniu później. Ta niezmienność wykonuje na widzu cichą pracę. Deszcz, który nie ustaje, daje przyzwolenie, by zostać na miejscu, a film, który to przyzwolenie odbija z powrotem na widza, minuta po minucie, trudno jest oderwać od siebie wzrok. Nie czeka się, aż pogoda się przejaśni. Osadza się obok niej.

Emocjonalnym centrum jest para ojciec i córka, wspólnie przechodzący przez zwyczajne, lekko wilgotne zajęcie: buty na mchu, małe dłonie unoszące liście, by odnaleźć pod nimi grzyby, koszyk powoli się zapełniający, podczas gdy między pniami drzew snuje się mgła. Jest czułość w zbieraniu grzybów jako wspólnym obowiązku, a nie widowisku, a film pozwala mu toczyć się w tempie spaceru, bez pośpiechu, bez niebezpieczeństwa, tylko dwoje ludzi uważnie patrzących na leśne poszycie, podczas gdy deszcz stuka w liście nad ich głowami. To scena, przy której ramiona widza opadają, choć nikt nie mówi mu, żeby się rozluźnił.

Z powrotem w środku domek na drzewie staje się małym teatrem kontrastów: deszcz na zewnątrz, blask ognia i lampy w środku; dziki, nieprzewidywalny las zamieniony na ciepłą drewnianą kuchnię, gdzie grzyby są czyszczone, krojone i gotowane nad otwartym ogniem w równym, kojącym rytmie. Kroi się chleb. Nakrywa się do stołu. Nic z tego nie potrzebuje muzyki, by zadziałać — niosą to faktury, a ucho wykonuje pracę, którą w bardziej konwencjonalnej telewizji zwykle wykonuje wzrok. To zmysłowe przekazanie jest właśnie tym, co trzyma widza za połową odcinka, nawet gdy nie zauważa upływu czasu.

W ostatniej części dzienne zbiory zamieniają się w ciepłą zupę grzybową, rodzina gromadzi się przy stole, a potem, cichutko, zaspane dziecko zostaje zaniesione do łóżka, podczas gdy deszcz na zewnątrz wciąż dotrzymuje sobie własnego, cichego towarzystwa. W ten zwyczajny wieczór wtłoczony jest cały emocjonalny łuk, od mokrego lasu przez pełne żołądki po dom zapadający w bezruch, a rozwiązuje się on tak, jak naprawdę rozwiązuje się dobry wieczór: stopniowo, łagodnie, z ogniem jako ostatnią rzeczą, która cichnie.

To, co zostaje po obejrzeniu, to nie ekscytacja, tylko to szczególne poczucie, że zostało się przed czymś schronionym, choćby tylko z drugiej ręki — patrzenia, jak rodzina wybiera ciepło zamiast pogody, i nie mając żadnego powodu, by wątpić, że to zadziałało.