Gdzie Jest Maszyna, A Gdzie Jej Nie Ma

Krótka wersja jest na stronie o nas i jest prawdziwa, ale skompresowana. Ta jest nieskompresowana, wraz z miejscami, gdzie coś wypróbowaliśmy i przestaliśmy.

Linia, w dziesięciu krokach

Każdy odcinek przechodzi tę samą sekwencję, ponumerowaną tutaj, żebyśmy mogli później wskazywać na numery.

1. 1

   Nastrój — bez narzędzi

   Jedno słowo, wybrane przez osobę z długiej listy, którą prowadzi osoba. Deszcz. Palenisko. Żniwa. Nigdy nie zapytaliśmy modelu o nastrój i nie zamierzamy. Ten krok decyduje, po co jest odcinek.

2. 2

   Zbiór referencji — bez narzędzi

   Fotografie prawdziwych miejsc — prawdziwych chat, prawdziwych miedzianych garnków, prawdziwego światła o prawdziwej godzinie. Zbierane i sporne ręcznie; mniej więcej połowa harmonogramu tu żyje. Nic nie jest generowane, bo cały sens polega na patrzeniu na rzeczy, które istnieją.

3. 3

   Projekt sceny — bez narzędzi

   Plan pomieszczenia, harmonogram pogody, oś czasu małych zdarzeń. Gdzie są drzwi, skąd pochodzi światło, kiedy czajnik się włącza. Trzy zwyczajne dokumenty, napisane przez ludzi.

4. 4

   Paleta — bez narzędzi, i to celowe

   Wyciągnięta z jednego prawdziwego sfotografowanego przedmiotu. Próbowaliśmy zapytać model o palety; wyniki były przyjemne i bezcharakterowe w sposób, który zajął chwilę, żeby nazwać — średnia z każdego przytulnego wnętrza kiedykolwiek opublikowanego, czym dokładnie próbujemy nie być.

5. 5

   Klatki kluczowe — tu jest maszyna

   Stopklatki. Kompozycja, inscenizacja, źródła światła i paleta są ustalone z góry i utrzymywane; pipeline im służy. Większość tego, co wraca, jest odrzucana, a to, co przetrwa, jest wybierane przez osobę wobec tablicy referencyjnej z kroku drugiego.

6. 6

   Przejście ręczne — ludzie, na wszystkim, co ma znaczenie

   Dłonie, twarze, spadek światła na dowolnej powierzchni, do której wraca oko. Jeśli widz popatrzyłby na to dwa razy, przeszła nad tym osoba. Powolne, mało efektowne, i różnica między naszymi klatkami a tym samym pipeline'em użytym niedbale.

7. 7

   Ruch — mieszany, i ściśle nadzorowany

   Warstwy się poruszają; część jest wspomagana, wszystko jest zsynchronizowane w czasie i korygowane przez osobę. Timing to rzecz, której nie oddamy — powody poniżej.

8. 8

   Dźwięk — ludzie, i głównie kuchnia

   Nagrany, warstwowany i miksowany ręcznie; duża część biblioteki powstała z wiadrem, cedzakiem i sporą ilością cierpliwości. Żaden generowany dźwięk w żadnym odcinku, i żadna generowana muzyka, bo nie używamy muzyki.

9. 9

   Montaż — ludzie, ze zwyczajnym oprogramowaniem

   Struktura pętli, przesunięcia, kolejność zdarzeń, gdzie odcinek się kończy. Zwyczajne narzędzia do edycji. Nic ciekawego się tu nie dzieje poza decyzjami.

10. 10

    Tytuły, okładki, opisy, tłumaczenie — mieszane, i oznaczone

    Tytuły i opisy są pisane przez osobę po angielsku. Ta strona istnieje w dwudziestu językach i nie napisaliśmy dwudziestu: model robi pierwsze przejście, a my poprawiamy to, co potrafimy przeczytać. Tam, gdzie słowa są własnymi słowami widza, tłumaczenie jest maszynowe, oznaczone jako takie, z oryginałem pod spodem.

Więc: kroki piąty, siódmy i dziesiąty. Nie cała linia, i nie żaden z niej.

Co wypróbowaliśmy i przestaliśmy robić

Prawdopodobnie bardziej użyteczne niż stan obecny: rzeczy, z których się wycofaliśmy.

Generowana muzyka. Trzy odcinki, na początku. Kompetentna, i spłaszczała każdą scenę, której dotykała — i rozwiązywała problem, którego nie mieliśmy, bo odcinki są lepsze bez muzyki. Porzucona, razem z pomysłem muzyki.

Generowane opisy. Około sześć tygodni. Były w porządku, czytały się jak każdy inny opis na platformie, a jeden opisywał scenę, której nie było w odcinku. Ta ostatnia część jest powodem: obietnica o zawartości, której nikt nie sprawdził, to nie obietnica.

Podwyższanie rozdzielczości starych odcinków. Jedenaście wczesnych plików w niższej rozdzielczości, i oczywista naprawa. Wyniki były ostrzejsze i gorsze — ogień wrócił z plastikową krawędzią, a ziarno, które celowo tam umieściliśmy, zostało odczytane jako szum i usunięte. Porzucone.

Wszystko dotykające timingu. Testowane dwukrotnie, przy umieszczaniu małych zdarzeń. Za każdym razem wynik był regularny w sposób, który czuł się jak metronom.

Wszystko, co oddaliśmy i wzięliśmy z powrotem, wzięliśmy z powrotem z tego samego powodu: produkowało średnią gatunku, a średnia gatunku jest tym, z czego próbujemy się wydostać.

Gdzie osoba jest niezastępowalna

Dwa miejsca, oba dotyczące osądu, a nie rzemiosła.

Pierwsze to timing. Kiedy deszcz się podwaja, jak długo kot czeka, zanim zrezygnuje z ćmy, ile sekund niczego mieści się między dwoma małymi zdarzeniami, zanim pokój zwiotczeje. Nie potrafimy tego opisać wystarczająco dobrze, żeby delegować, a każda próba usystematyzowania tego produkowała coś, co czuło się zaplanowane. Wieczory nie są zaplanowane; iluzja zależy od zdarzeń przybywających w odstępach, których nikt nie mógł przewidzieć, a każdy akceptuje później.

Drugie to decydowanie, czego nie włączać. Niemal każde ulepszenie w naszej pracy było odejmowaniem: drugi nasycony kolor usunięty, dodatkowy ruchomy element wycięty, sprytne ujęcie porzucone za bycie sprytnym. Narzędzie chętnie da ci więcej. Nic nie daje ci mniej. Ktoś musi powiedzieć, że odcinek jest skończony, a dobry pomysł zostaje na zewnątrz.

Pytanie o referencje

To dostaje własną sekcję, bo to zwykle o to ludzie faktycznie pytają.

Nie używamy nazwisk żyjących artystów jako instrukcji, i nie używamy nazwy studia jako tokenu stylu. Referencje to fotografie prawdziwych miejsc; wygląd jest budowany z palet wyciągniętych z prawdziwych przedmiotów. Kiedy klatka zaczyna przypominać konkretne dzieło zamiast prawdziwej rzeczy, wraca na warsztat — bo pokój, który przypomina ci film, to pokój, na który patrzysz, a nie w którym siedzisz.

A potem jest nasza nazwa. Ghibli Mood ON nosi inspirację na froncie, i to nie neutralny wybór. To dług, wypowiedziany otwarcie w pierwszych dwóch słowach, które każdy czyta. Możemy powiedzieć, czym nie jest: nie próbą bycia wziętym za tamto dzieło, żadnym twierdzonym połączeniem, i niczym w pipeline nakierowanym na odtwarzanie czyichś rysunków. To, co pożyczyliśmy, to temperatura — uwaga poświęcona małym domowym rzeczom, pogoda traktowana jako postać, cisza, której pozwala się trwać. Czy nazwa jest właściwym sposobem, żeby to zasygnalizować, to spór, który mieliśmy więcej niż raz i nie zamknęliśmy.

Dlaczego w ogóle to publikujemy

Nikt tego nie wymaga. Wiele kanałów tutaj używa tych samych narzędzi i nic nie mówi, bez kosztu, a niektóre z nich wykonują dobrą pracę.

Publikujemy to z jednego powodu: osoba decydująca, czy spędzić wieczór wewnątrz czegoś, co zrobiliśmy, ma prawo wiedzieć, co to zrobiło. Nie dlatego, że narzędzia są wstydliwe, i nie dla uznania — po prostu dlatego, że wstrzymanie tego byłoby decyzją, żeby zmusić ludzi do pytania.

I to prawdopodobnie się zmieni. Narzędzia się poruszają, nasze opinie się poruszają, i są przynajmniej dwa kroki na tej liście, o które kłóciliśmy się w tym roku.

Więc, wprost: jeśli nasze stanowisko się zmieni, zaktualizujemy tę stronę i powiemy, co się zmieniło i kiedy. Nie będziemy edytować tego po cichu. Wersja tego tekstu z po cichu usuniętym akapitem byłaby gorsza niż nigdy jego niepisanie — zamieniłaby oświadczenie w dekorację.

Część, w której tego nie bronimy

Ten tekst nie zadowoli wszystkich, i nie zamierzamy pisać zamykającego akapitu zaprojektowanego, żeby cię przekonać.

Niektórzy czytelnicy uważają, że jakakolwiek generowana klatka dyskwalifikuje pracę. Ta pozycja jest spójna, nie zamierzamy cię z niej wyperswadowywać, a ta strona istnieje, żebyś mógł zdecydować bez konieczności pytania. Inni uważają, że ujawnienie tego to niepotrzebne zamieszanie. Wolelibyśmy być w tym nużący niż gładcy.

Pod tym wszystkim jest pokój, nad którym ktoś spędził sześć tygodni, żeby był dobry, mający być użyteczny dla osoby o jedenastej wieczorem. Reszta tego, jak to jest budowane, jest w jak powstaje odcinek.

Wieczór jest tu ciepły.