Co Zmieniły Komentarze

To kształt użytecznego komentarza, i to nie kształt popularnego. Ten tekst to zasada, której używamy, żeby je odróżniać, pięć rzeczy, które widzowie faktycznie zmienili, i dłuższa lista rzeczy, których nie zrobiliśmy.

Co czyni komentarz użytecznym

Opinia o filmie to nie głosowanie. Nie może nim być, bo ludzie, którzy piszą, nie są próbką niczego — to ludzie, którzy poczuli się wystarczająco silnie, żeby napisać, co selekcjonuje pod konkretny temperament.

Więc czytamy komentarze jako raporty, a nie preferencje. Raport opisuje coś, co przydarzyło się danej osobie podczas oglądania. Preferencja opisuje coś, co chcieliby, żeby istniało.

Migotanie lampy było nieprzyjemne do patrzenia to raport. Powinniście zrobić wersję z lo-fi beatami to preferencja. Obie są uprawnione, i jesteśmy radzi z obu, ale tylko jedną można sprawdzić, i tylko jedna mówi nam coś o obiekcie, który stworzyliśmy.

Powód sprawia, że pojedynczy komentarz jest wart więcej niż sto zgadzających się. Zgoda mówi nam, co ludzie lubią. Powód mówi nam, co robi plik.

Komentarz o kocie był raportem. Opisywał efekt — czujność zamiast odpoczynku — którego nie projektowaliśmy i nie mogliśmy odkryć sami, bo czworo z nas, którzy oglądają każde cięcie, wie od lat, gdzie jest kot, a nie można czekać na coś, co się już widziało.

Prośby, na które reagujemy, i te, na które nie

Niemal automatycznie, w praktyce: wszystko opisujące dyskomfort.

Jeśli coś w odcinku sprawia, że oglądanie jest gorsze — migotanie, skok poziomu, jasny element w ciemnym ujęciu, dźwięk z krawędzią — bierzemy to za dobrą monetę i nie kłócimy się o to, jak powszechne to jest. Dyskomfort to nie kwestia gustu, i jest systematycznie niedoraportowany, co jest ważną połową argumentu. Nikt nie pisze komentarza, żeby powiedzieć, że migotanie było nieprzyjemne. Zamykają kartę. Ci, którzy piszą, to mały widoczny brzeg czegoś, czego reszty nie widzimy.

Drugie to każda luka między tym, co powiedzieliśmy, a tym, co dostarczyliśmy. Jeśli tytuł mówi trzy godziny, a plik ma dwie godziny pięćdziesiąt, to nasz błąd i ktoś ma rację, mówiąc o tym.

Potem jest największa pojedyncza kategoria próśb, z dużą przewagą: powinno się coś więcej dziać.

Burza w pewnym momencie. Gość. Cykl dnia i nocy. Muzyka pod spodem. Historia, choćby niewielka. Ktoś poprosił, rozsądnie, o okazjonalne dzwony, żeby wiedzieć, ile czasu minęło.

Nie robimy żadnej z tych rzeczy, bo wszystkie są prośbami, żeby ta rzecz stała się inną rzeczą. To, że niemal nic się nie dzieje, nie jest ograniczeniem naszych odcinków; to specyfikacja. Burza poprawiłaby dziesięć minut, które ktoś aktywnie ogląda, i zaszkodziła trzem godzinom, których nie ogląda — a te trzy godziny, których nie ogląda, to produkt.

To moment, w którym brzmimy arogancko, i nie ma wersji tego zdania, która to naprawia. W efekcie mówimy ludziom, którzy zadali sobie trud napisania, że wiemy lepiej niż oni o rzeczy, o której opisywali swoje własne doświadczenie. Wszystko, co możemy powiedzieć, to że prośby ciągle sobie zaprzeczają — ten sam tydzień wyprodukował proszę dodajcie muzykę i proszę nigdy nie dodawajcie muzyki — więc podążanie za nimi nigdy nie było faktycznie dostępne, a kanał, który próbuje, kończy jako średnia wszystkich, co jest niczyim wieczorem.

Ile wart jest jeden komentarz

Kiedyś próbowaliśmy ustalić mnożnik, bo wydawało się, że to coś, co można by wiedzieć.

W naszych długich plikach, mniej więcej jeden widz na kilka tysięcy zostawia komentarz, więc arytmetyka jest kusząca: jeden komentarz, kilka tysięcy ludzi. Przestaliśmy ufać tej liczbie w ciągu dnia.

Stawka nie jest jedną stawką. Skargi na dyskomfort pochodzą od maleńkiej, samoselekcjonującej się frakcji — większość ludzi po prostu odchodzi. Prośby o funkcje pochodzą od entuzjastów, którzy są dziko nadreprezentowani i najbardziej skłonni pisać obszernie. Komentarz mówiący proszę dodajcie X i komentarz mówiący X zabolało to nie ta sama jednostka i nie da się ich dodać, co jest dokładnie tym, co robi liczba komentarzy.

Dostępność nie jest w kolejce

Jedna kategoria pomija cały powyższy proces: jeśli prośba dotyczy tego, żeby ktoś w ogóle mógł z tego skorzystać, to nie jest prośba, i nie jest ważona wobec niczego.

Nie pytamy, ile osób to dotyczy. Nie pytamy, czy pasuje do harmonogramu. Idzie na przód, bo alternatywą jest kanał, który decyduje, że czyjeś wieczory nie są warte dnia pracy, a nie jesteśmy skłonni tego zapisać.

Pięć rzeczy, które się zmieniły

1. 1

   Dwa odcinki miały przebudowane migotanie lampy

   Szybkie, regularne migotanie we wczesnej scenie przy kominku i jej kontynuacji. Zgłoszone jako nieprzyjemne przez dwie osoby w odstępie mniej więcej roku. Przerenderowaliśmy oba — jedyny raz, gdy kiedykolwiek przerenderowaliśmy opublikowany długi plik — i spowolniliśmy każde praktyczne migotanie w katalogu do nieregularnego, dużo łagodniejszego cyklu.

2. 2

   Każdy plik jest teraz masterowany do tej samej głośności

   Nasze wczesne odcinki dryfowały o zauważalny margines między plikami. Ktoś opisał włączanie drugiego odcinka w nocy i sięganie po telefon, w ciemności, bo przyszedł głośniej. Wszystkie nowe pliki trafiają teraz w jeden cel, a starsze zostały przemasterowane, co było żmudne i tanie.

3. 3

   Żadnych ekranów końcowych w niczym powyżej dwóch godzin

   Karty sugerowanego wideo na końcu długiego pliku przybywają o trzeciej nad ranem dla kogoś, kto zasnął, nad sceną, która właśnie ucichła. Kilka osób to opisało i mieli rację. Długie odcinki teraz kończą się w ciszę.

4. 4

   Jeden długi odcinek w każdej partii nie ma w sobie zwierzęcia

   To komentarz o kocie. Nie usunęliśmy kota — sympatia jest prawdziwa, a powód projektowy wciąż obowiązuje — ale ta osoba opisywała coś prawdziwego o sobie, i nie było powodu, żeby oba rodzaje widzów nie mogły być obsłużone. Kosztowało nas to nic poza dyscypliną pamiętania.

5. 5

   Każdy opis mówi, co usłyszysz

   Jedna prosta linijka, przed wszystkim innym: deszcz na szybie, kuchenka, wiatr w okapach. Zaczęło się jako prośba o dostępność, a pomaga wszystkim, w tym ludziom wybierającym coś do włączenia bez dźwięku.

Te, do których nie dotarliśmy

Dwie dobre sugestie siedzą nierozwiązane od ponad roku, i żadna nie ma za sobą zasady. Po prostu ich nie zrobiliśmy.

Znaczniki rozdziałów w ośmiogodzinnych plikach. Ktoś zauważył, że odnalezienie drogi z powrotem do konkretnej części długiego odcinka jest praktycznie niemożliwe. Ma rację. To mniej więcej dzień pracy na plik, przy wielu plikach, i za każdym razem, gdy się pojawia, przegrywa z robieniem czegoś nowego.

Wersja tylko dźwiękowa. Proszona wielokrotnie, oczywiście użyteczna dla każdego, kto chce pokoju bez oświetlonego ekranu w nim. Nie trudne technicznie. To cała dodatkowa rzecz do wyprodukowania, nazwania, przesłania i utrzymania dla każdego odcinka, na zawsze, i nie byliśmy skłonni się tego podjąć.

Wolelibyśmy mieć to spisane tutaj, niż ciche brakowanie.

Jeśli masz coś do dodania — szczególnie raport, a nie preferencję — strona społeczności to miejsce, gdzie faktycznie czytamy. A kot, który to wszystko spowodował, ma swój własny tekst w kocie czterech minut.

Wieczór jest tu ciepły.