Godziny, w które maszyna pracuje sama

Jest część tego rzemiosła, która wcale nie jest rzemiosłem. To kolejkowanie. Nikt o tym nie pisze, bo nie ma o tym nic do powiedzenia, co mniej więcej jest powodem, dla którego chcieliśmy.

Mapa czasu odcinka

Sześć tygodni, rozłożone według tego, co się w nich faktycznie dzieje, daje trzy kategorie zamiast dwóch, których byście się spodziewali.

Decydowanie. Może tydzień z tego, rozłożony cienko na wszystkie sześć. Mały wysiłek, duże konsekwencje, i niemal niemożliwy do zaplanowania.

Praca. Około stu pięćdziesięciu godzin rąk przy rzeczy. Rysowanie, warstwowanie, nagrywanie, miksowanie, składanie.

Czekanie. Między czterdzieści a dziewięćdziesiąt godzin czasu maszyny na samym ostatecznym przejściu, plus każdy testowy render przed nim, plus kodowania, plus wgrywanie. Leśny odcinek opisany w odcinku, który usunęliśmy zajął dziewięćdziesiąt godzin na swoim ostatnim przejściu i potem został usunięty, co jest najczystszym dostępnym przykładem tego, czym jest ta kategoria.

Więc mniej więcej jedna dziesiąta trwania odcinka to maszyna pracująca bez nas; w złym tygodniu, jedna czwarta. To jedyna część procesu, której nie możemy skrócić, bardziej się przejmując, pracując później, czy będąc lepszymi w swojej pracy.

Nie da się chcieć, żeby render szedł szybciej. To jedyna część pracy, która jest wobec ciebie zupełnie obojętna.

Złe rzeczy do zrobienia, kiedy to działa

Zrobiliśmy wszystkie z nich, większość wielokrotnie.

1. 1

   Patrzeć na to

   Najczystsze marnotrawstwo. Pasek postępu wynagradza uwagę niczym, i jest specjalnie zaprojektowany, żeby wyglądać, jakby mógł. Jakaś część mózgu traktuje to jako zadanie w toku i odmawia zwolnienia wieczoru. Każde z nas straciło w ten sposób całe noce, na jawie w pokoju, gdzie jedynym zdarzeniem była rosnąca liczba.

2. 2

   Robić drobne edycje na kopii

   Wydaje się produktywne. Tak dwukrotnie skończyliśmy z dwoma plikami projektu, które oba się rozwinęły i bez jasnej odpowiedzi, który jest tym prawdziwym. Pogodzenie ich kosztowało więcej czasu, niż zaoszczędził render. Teraz projekt jest zablokowany, gdy startuje kolejka, a zablokowany znaczy zablokowany.

3. 3

   Zacząć następną rzecz o pierwszej w nocy

   Najbardziej kuszące, bo wygląda jak dyscyplina. Nasze nieformalne liczenie mówi, że mniej więcej trzy na cztery decyzje podjęte po północy podczas renderu były cofnięte do dziesiątej następnego ranka — kolor, pokój, cały temat. Późna godzina nie produkuje dokładnie złych pomysłów. Produkuje pewne siebie, co jest gorsze, bo pewny siebie zły pomysł przetrwa do następnego tygodnia.

4. 4

   Dźgać maszynę

   Otwieranie podglądu. Sprawdzanie klatki. Każda z tych rzeczy kradnie z zadania, które sprawdzasz, więc render zwalnia w bezpośredniej proporcji do tego, jak bardzo chcesz, żeby się skończył. To jest niemal zabawne i nigdy zabawne o drugiej w nocy.

Jedyna właściwa rzecz jest żenująco prosta i zajęło lata, żeby ją faktycznie zrobić: wyjść. Ustawić kolejkę, zamknąć drzwi, iść być gdzie indziej. Jest właściwa z tego samego powodu, dla którego jest trudna — nie ma wersji zostania, która pomaga, a umysł nie akceptuje tego łatwo w sprawie czegoś, co sam zaczął.

Zaufanie kolejce i poranek, w którym zawodzi

Cały ten układ zależy od zakładu: że rzecz, którą uruchamiasz o północy, będzie poprawna o dziewiątej.

Ten zakład przegrywa wystarczająco często, żeby był realnym kosztem. Naszym najgorszym przypadkiem był długi plik, który działał czterdzieści jeden godzin z wyłączoną warstwą deszczu — przełącznik został zostawiony w złej pozycji podczas sprawdzania dziesięć minut przed wpuszczeniem do kolejki, i nikt nie spojrzał na panel warstw ponownie, bo plik był gotowy od dwóch dni. Dowiedzieliśmy się w niedzielny poranek. Czterdzieści jeden godzin czasu maszyny, półtora dnia kalendarza, i jedno z czterech przegapionych miejsc publikacji opisanych w powolnej pracy na szybkiej platformie wywodzi się bezpośrednio z tego.

Rozwiązaniem nie była lepsza lista kontrolna, choć taką napisaliśmy. Był to dziewięćdziesięciosekundowy testowy render — dwadzieścia klatek, rozłożonych na cały plik — który musi się zakończyć i zostać obejrzany przez człowieka, zanim długiemu zadaniu wolno wystartować. Kosztuje półtorej minuty. Złapał cztery błędy w dwa lata, co najmniej jeden z nich kosztowałby kolejny weekend.

Do czego naprawdę przydaje się ta luka

Oto jedna prawdziwa korzyść, i chcemy uważać, żeby jej nie przesadzić, bo pokusa, żeby czekanie brzmiało mądrze, jest dokładnie tym, czego ten tekst próbuje uniknąć.

Pełne odtworzenie na koniec dnia pracy mówi bardzo mało. Byłaś w pliku przez tygodnie; twoje oko zgodziło się na wszystko w nim. Odtworzenie po czterdziestu godzinach niemożności otwarcia go to zupełnie inny instrument. Rzeczy, które były niewidoczne w czwartek, są oczywiste w sobotę — kolor, który się wkradł, rytm zbyt regularny, przedmiot, który mówi zbyt wiele.

Ten dystans jest prawdziwy i coś jest wart. Jest też całkowicie przypadkiem naszych narzędzi. Gdyby rendery były natychmiastowe, musielibyśmy wymyślić powód, żeby zostawić plik w spokoju przez dwa dni, i znając nas, byśmy tego nie zrobili.

Rachunek za nierobienie niczego

Jedna rzecz, która nigdy nie pojawia się w opisach cichej pracy: maszyna nie jest darmowa, gdy czeka.

Dziewięćdziesięciogodzinny render na naszym sprzęcie pobiera mniej więcej tyle, co mała grzejnica, ciągle, przez cztery dni — gdzieś koło trzydziestu pięciu do czterdziestu kilowatogodzin na długi odcinek, mniej więcej tyle, ile nasza lodówka zużywa w miesiąc, wydane, zanim ktokolwiek obejrzy sekundę tego. Pomnóż przez testowe przejścia, porzucone wersje i usunięty leśny odcinek, a znaczący udział tego, ile kosztuje prowadzenie tego kanału, to prąd zamieniający się w ciepło w pokoju, w którym nikt nie siedzi.

Kupiliśmy drugą maszynę częściowo, żeby to skrócić, i pomogło mniej, niż się spodziewaliśmy. Długie ostateczne przejście nie dzieli się tak zgrabnie, jak sugeruje strona sprzedażowa; kolejka spadła z jakichś dziewięćdziesięciu godzin do jakichś pięćdziesięciu pięciu, nie do połowy, którą budżetowaliśmy. Teraz dwie maszyny grzeją ten sam pokój, są dwa zestawy aktualizacji do utrzymania w zgodzie, i jedna więcej rzecz, którą można źle skonfigurować o północy. Prawdopodobnie i tak byśmy to kupili. Nie był to zakup, za jaki go uważaliśmy.

Nie rozwiązaliśmy tego

Nie ma zakończenia dla tego tekstu. Większość czekania jest po prostu nudna, a nuda nie jest ukrytą cnotą — jest tym, czym mówi, że jest. Noce spędzone na patrzeniu na pasek nie były kontemplacyjne; były zmarnowane, i chcielibyśmy je odzyskać.

Mamy zablokowany plik projektu, dziewięćdziesięciosekundowy testowy render i zasadę o kładzeniu się spać, której przestrzegamy mniej więcej w dwóch trzecich przypadków. To jest cały nasz postęp w trzy lata na tej części pracy, która zajmuje więcej kalendarza niż jakikolwiek inny pojedynczy etap.

Argument za tym, dlaczego patrzenie na coś, w czym niemal nic się nie dzieje, różni się od patrzenia na pasek postępu — rozróżnienie, które teraz bierzemy do siebie osobiście — jest w czterominutowym kocie. Różnica polega na tym, czy czekanie gdzieś zmierza.

Wieczór jest tu ciepły.