Nagrywanie deszczu w wiaderku

Mniej więcej połowa naszej biblioteki dźwięków nie została ani kupiona, ani schwytana w terenie. Została zbudowana w środku, o niesocjalnych godzinach, z przedmiotów domowych. To relacja z jak — nie samouczek: nasz sprzęt jest średniej klasy, a kilka naszych nagrań jest słabych, i te też wymienimy.

Pięć nocy z dziennika

Prowadzimy dziennik terenowy, głównie żeby przestać powtarzać błędy. Pięć wpisów, lekko uporządkowanych.

Noc pierwsza — dobry dach. Stały deszcz, falisty dach z blachy, nikogo w pobliżu. Idealne warunki, nieużywalne nagranie: za dużo wysokich częstotliwości, brak niskich, stały poziom bez kształtu. Prawdziwy deszcz pod metalowym dachem to głównie szum, a szum jest tym, co mózg wyrzuca.

Noc druga — zły sukces. Rura spustowa z piękną, nieregularną kroplą. Czterdzieści zachwyconych minut tego, nieużywalne z odwrotnego powodu: kropla ma za dużo charakteru. Rozpoznawalne wydarzenie, które się powtarza, to najszybszy sposób, żeby ktoś zauważył, że słucha pliku. To był początek zasady.

Noc trzecia — samochód. Dwie godziny znakomitego deszczu na dziedzińcu, zrujnowane w pięćdziesiątej minucie przez alarm samochodowy i ponownie w siedemdziesiątej przez drzwi samochodu, oba w jedynym dobrym odcinku. Nagrywanie w mieście to głównie odkrycie, że nic nigdy nie jest wystarczająco ciche.

Noc czwarta — czwarta rano. Jedyna niezawodnie cicha godzina w mieście trwa od jakiejś wpół do czwartej do wpół do szóstej, i nawet wtedy jedna ciężarówka zabiera sesję. Planujemy teraz wokół tego, zamiast mieć nadzieję. To w dużej mierze powód, dla którego nasza biblioteka jest zbudowana w środku: kuchnia o ósmej wieczorem jest cichsza niż dziedziniec o czwartej.

Noc piąta — balkon i wiaderko. Blaszane wiaderko do połowy pełne wody, kawałek muślinu nad połową, konewka z drobnym sitkiem, lana z jakiegoś metra. Muślin łagodzi uderzenia w coś rozproszonego; otwarta połowa daje ci sporadyczną pojedynczą kroplę. Dziesięć minut tego pod miękkim szerokim podłożem to deszcz w większości naszych odcinków.

Prawdziwy deszcz brzmiał jak statyczny szum. Wiaderko brzmiało jak deszcz. Przestaliśmy się tym zaskakiwać i zaczęliśmy to planować.

Realistyczne i wiarygodne to różne słowa

To pomysł leżący pod każdą inną decyzją tutaj, i zajęło żenująco długo, żeby go ująć w słowa.

Mikrofon nagrywa wszystko, co do niego dociera, jednakowo. Uszy nie — odrzucają, wyostrzają, i poświęcają uwagę jednym rzeczom, a nie innym. Więc wierne nagranie miejsca nie brzmi jak bycie tam; brzmi jak nagranie tego. Szum, poziom ruchu ulicznego, częstotliwości, które uwaga by wyrzuciła, wszystko zachowane tak starannie jak części, które faktycznie byś zauważyła.

Dobrze zrobiony foley nie jest fałszywy. To rekonstrukcja tego, co osoba by usłyszała, a nie tego, co tam było, i dlatego wiaderko bije burzę.

Kuchnia jest studiem

Większość bliskich, ciepłych dźwięków w naszych odcinkach powstała w promieniu trzech metrów od czajnika. Nic z tego nie potrzebuje dobrego sprzętu; potrzebuje cichej godziny.

1. 1

   Kroki na drewnianej podłodze

   Para butów noszonych na rękach, na desce z właściwego drewna, bije chodzenie. Dostajesz ciężar tam, gdzie chcesz, i żadnego hałasu ciała ani szelestu ubrania, który rujnuje prawdziwe ujęcie. Drewno o drewno, blisko, przy połowie oczekiwanej głośności.

2. 2

   Tkanina i odzież

   Wełniany sweter poruszany powoli blisko mikrofonu, nigdy w tempie akcji na ekranie — wolniej czyta się jako cięższe. Każdy koc w katalogu to ten sam sweter, użyty w jakichś trzydziestu odcinkach.

3. 3

   Naczynia — łatwa wygrana

   Kubki, garnki, łyżki, pusty stukot ceramicznej pokrywki odłożonej lekko nie na środek. Prawdziwe przedmioty, blisko, celowo niedoskonałe. Nie potrzeba żadnych sztuczek: prawdziwy kubek na prawdziwym spodku brzmi dokładnie jak on sam, co nie jest prawdą dla większości rzeczy.

4. 4

   Drzwi i sztuczka z zatrzaskiem

   Nikt nie słyszy drzwi; każdy słyszy zatrzask. Nagrywamy małą metalową część i pozwalamy, żeby uchylenie pozostało niemal ciche, i czyta się to jako drzwi znacznie wyraźniej niż nagranie samych drzwi.

5. 5

   Ogień, którego wciąż nie potrafimy zrobić

   Celofan to tradycyjna odpowiedź, i brzmi jak celofan dla każdego, kto zwraca uwagę. Nasz miesza źle nagrany prawdziwy ogień z małymi trzaskami umieszczonymi ręcznie, i to najsłabsza część biblioteki. Trzymamy go nisko w miksie, co jest uprzejmym sposobem powiedzenia, że go ukrywamy.

Nie wszystko jest domowej roboty, i warto powiedzieć, która część nie jest. Kupujemy jakąś jedną piątą tego, co ląduje w odcinku.

Cokolwiek wymagającego miejsca, do którego nie dotrzemy: konkretny las, port, odległe kościelne dzwony, cykady właściwego gatunku. Cokolwiek wymagającego sprzętu, którego nie posiadamy — naprawdę niskie, ciche pomruki chcą mikrofonów kilka razy droższych niż nasze. I sporadycznie warstwa podłoża lepsza niż cokolwiek, co osiągnęliśmy, kupiona, bo harmonogram się skończył, a nie dlatego, że nagranie było niemożliwe.

Licencjonujemy je właściwie, i wspominamy o tym z jednego powodu: tekst warsztatowy o robieniu własnych dźwięków, który po cichu opiera się na kupionych, byłby lekko nieuczciwym tekstem. Historia wiaderka jest prawdziwa, i nie jest całą biblioteką.

Najbardziej nudna praca

Etykietowanie: najmniej interesująca praca w procesie, i część, która decyduje, czy cokolwiek z powyższego było warte zrobienia.

Nagranie, którego nie da się znaleźć, nie istnieje. Nauczyliśmy się tego, przerabiając warstwę deszczu, którą już mieliśmy, dwa razy, bo mieszkała w folderze o nazwie nowe wewnątrz folderu deszcz 2. Każdy plik teraz nosi swój materiał, dystans, długość, czy pętla jest czysta, i — pole, które ma największe znaczenie — czy ma charakter. To ostatnie to tak albo nie, i decyduje, czy dźwięk może kiedykolwiek trafić do warstwy podłoża.

Etykietowanie kosztuje jakąś jedną piątą czasu nagrywania i nikt tego nie lubi. Pomiń to raz, a sesja była hobby, a nie biblioteką.

Gdzie nasz dźwięk jest słaby

Uczciwa lista.

Pierwsze ośmiogodzinne okno deszczu. Podłoże deszczu jest cienkie i ostre w wysokich częstotliwościach — wczesna próba z za dużą ilością prawdziwego nagrania w niej. Dobre na głośniku telefonu, męczące na dobrych słuchawkach po dwudziestu minutach, i to nasz najczęściej odtwarzany plik.

Zimowa długa wersja przy kominku. Rozpoznawalne skrzypnięcie w dziewięciominutowym podłożu tonu pomieszczenia — fotel, w naszym własnym pokoju nagraniowym, którego nie usłyszeliśmy, dopóki nie usłyszało go kilku widzów. Łamie zasadę z nocy drugiej, po tym jak zapisaliśmy tę zasadę.

Pierwszy odcinek dnia żniw. Wiatr to kupiona warstwa, która nie pasuje do drzew: wiatr szerokiego otwartego pola pod ujęciem gęstego lasu. Nikt o tym nie wspomniał. To ten, który sprawia, że się wzdrygamy.

Każdy ogień, jaki nagraliśmy. Wciąż go ukrywamy, jak powyżej.

Dlaczego wygrywa wiaderko

Nie dlatego, że jest sprytne, i nie dlatego, że nie było nas stać na deszcz. Wygrywa, bo wiaderko jest kształtem tego, co osoba pamięta, podczas gdy mikrofon w prawdziwej burzy jest kształtem tego, co tam było — dwa różne przedmioty.

Strona słuchacza tego jest w dźwięku deszczu. Ta strona to balkon o czwartej rano, konewka, i sąsiad, który nigdy nie zapytał, co robimy, i do tej pory prawdopodobnie ma teorię.

Wieczór jest tu ciepły.