Wat De Reacties Veranderden

Dat is de vorm van een bruikbare opmerking, en het is niet de vorm van een populaire. Dit stuk is de regel die we gebruiken om ze uit elkaar te houden, de vijf dingen die kijkers daadwerkelijk veranderden, en de langere lijst dingen die we niet hebben gedaan.

Wat een opmerking bruikbaar maakt

Feedback op een video is geen stemming. Dat kan niet, want de mensen die schrijven zijn geen steekproef van iets — het zijn de mensen die sterk genoeg voelden om te typen, wat selecteert op een specifiek temperament.

Dus lezen we opmerkingen als rapporten in plaats van voorkeuren. Een rapport beschrijft iets dat de persoon overkwam terwijl hij aan het kijken was. Een voorkeur beschrijft iets dat ze zouden willen dat bestaat.

Het lampflikkeren was onaangenaam om naar te kijken is een rapport. Jullie zouden een versie met lo-fi beats moeten maken is een voorkeur. Beide zijn legitiem en we zijn blij met beide, maar slechts een kan gecontroleerd worden, en slechts een vertelt ons over het object dat we maakten.

Een reden maakt één opmerking meer waard dan honderd instemmingen. Instemming vertelt ons wat mensen leuk vinden. Een reden vertelt ons wat het bestand doet.

De kattenopmerking was een rapport. Het beschreef een effect — waakzaamheid in plaats van rust — waar we niet voor hadden ontworpen en zelf niet hadden kunnen vinden, want de vier van ons die elke montage bekijken, weten al jarenlang waar de kat is, en je kunt niet wachten op iets wat je al hebt gezien.

De verzoeken waar we naar handelen, en die waar we dat niet doen

Bijna automatisch, in de praktijk: alles dat ongemak beschrijft.

Als iets in een aflevering het kijken slechter maakt — een flikkering, een niveausprong, een fel element in een donker shot, een geluid met een randje — nemen we dat op waarde en discussiëren we niet over hoe vaak het voorkomt. Ongemak is geen kwestie van smaak, en het wordt systematisch ondergerapporteerd, wat de belangrijke helft van het argument is. Niemand schrijft een opmerking om te zeggen dat een flikkering onaangenaam was. Ze sluiten het tabblad. Degenen die schrijven zijn de kleine zichtbare rand van iets waarvan we de rest niet kunnen zien.

De tweede is elk gat tussen wat we zeiden en wat we leverden. Als een titel drie uur zegt en het bestand is twee uur vijftig, is dat onze fout en heeft iemand gelijk om het te zeggen.

Dan is er de grootste enkele categorie verzoek, met afstand: er zou meer moeten gebeuren.

Een storm op een gegeven moment. Een bezoeker. Een dag-en-nacht-cyclus. Muziek eronder. Een verhaal, zelfs een licht een. Iemand vroeg, redelijk, om af en toe klokken zodat je weet hoeveel tijd er verstreken is.

We doen geen van deze, want ze zijn allemaal verzoeken voor het ding om een ander ding te worden. Bijna niets gebeurt is geen beperking van onze afleveringen; het is de specificatie. Een storm zou de tien minuten verbeteren die iemand actief kijkt en de drie uur beschadigen die ze dat niet doen — en de drie uur die ze niet kijken, is het product.

Dit is het punt waarop we arrogant klinken, en er is geen versie van de zin die dat verhelpt. We vertellen mensen die de moeite namen om te schrijven, in feite, dat wij beter weten dan zij over het ding waarover ze hun eigen ervaring beschreven. Al wat we kunnen zeggen, is dat de verzoeken elkaar voortdurend tegenspreken — dezelfde week produceerde voeg alsjeblieft muziek toe en voeg alsjeblieft nooit muziek toe — dus ze volgen was nooit echt beschikbaar, en een kanaal dat het probeert, eindigt als een gemiddelde van iedereen, wat niemands avond is.

Wat één opmerking waard is

We hebben ooit geprobeerd de vermenigvuldigingsfactor uit te zoeken, want het leek iets dat je kon weten.

Op onze lange bestanden laat ongeveer één kijker op de paar duizend een opmerking achter, dus de rekensom is verleidelijk: één opmerking, een paar duizend mensen. We stopten binnen een dag met dat getal te vertrouwen.

Het percentage is niet één percentage. Klachten over ongemak komen van een piepklein, zelfselecterend deel — de meeste mensen vertrekken gewoon. Functieverzoeken komen van enthousiastelingen, die enorm oververtegenwoordigd zijn en het meest geneigd zijn om uitgebreid te schrijven. Een opmerking die zegt voeg alsjeblieft X toe en een opmerking die zegt X deed pijn zijn niet dezelfde eenheid en kunnen niet bij elkaar opgeteld worden, wat precies is wat een opmerkingentelling doet.

Toegankelijkheid staat niet in de wachtrij

Eén categorie slaat het hele proces hierboven over: als een verzoek gaat over of iemand het ding überhaupt kan gebruiken, is het geen verzoek, en wordt het tegen niets afgewogen.

We vragen niet hoeveel mensen het beïnvloedt. We vragen niet of het in het schema past. Het gaat vooraan, want het alternatief is een kanaal dat besluit dat de avonden van sommige mensen niet een dag werk waard zijn, en die zin zijn we niet bereid op te schrijven.

Vijf dingen die veranderden

1. 1

   Twee afleveringen kregen hun lampflikkering herbouwd

   Een snelle, regelmatige flikkering in een vroege haardscène en het vervolg erop. Gerapporteerd als onaangenaam door twee mensen ongeveer een jaar uit elkaar. We hebben beide opnieuw gerenderd — de enige keer dat we ooit een gepubliceerd lang bestand opnieuw hebben gerenderd — en elk praktisch flikkeren in de catalogus vertraagd naar een onregelmatige, veel zachtere cyclus.

2. 2

   Elk bestand wordt nu gemasterd op dezelfde luidheid

   Onze vroege afleveringen dreven een merkbare marge tussen bestanden uit elkaar. Iemand beschreef 's nachts een tweede aflevering opzetten en naar de telefoon moeten grijpen, in het donker, omdat het luider binnenkwam. Alle nieuwe bestanden halen nu één doel en de oudere werden opnieuw gemasterd, wat vervelend en goedkoop was.

3. 3

   Geen eindschermen op iets langer dan twee uur

   De aanbevolen-video-kaarten aan het eind van een lang bestand komen om drie uur 's nachts binnen voor iemand die in slaap is gevallen, over een scène die net stil is geworden. Meerdere mensen beschreven het en ze hadden allemaal gelijk. Lange afleveringen eindigen nu in stilte.

4. 4

   Eén lange aflevering per batch heeft geen dier erin

   Dit is de kattenopmerking. We hebben de kat niet verwijderd — de genegenheid is echt en de ontwerpreden geldt nog — maar de persoon beschreef iets waars over zichzelf, en er was geen reden waarom niet beide soorten kijker bediend konden worden. Het kostte ons niets behalve de discipline om het te onthouden.

5. 5

   Elke beschrijving zegt wat je zult horen

   Eén simpele regel, voor al het andere: regen op glas, een fornuis, wind in de dakgoot. Het begon als een toegankelijkheidsverzoek en helpt iedereen, inclusief mensen die iets kiezen om op te zetten met het geluid uit.

De dingen waar we niet aan toe kwamen

Twee goede suggesties liggen al meer dan een jaar onaangeroerd, en geen van beide heeft een principe erachter. We hebben ze gewoon niet gedaan.

Hoofdstukmarkeringen op de acht-uur-bestanden. Iemand wees erop dat je weg terugvinden naar een specifiek deel van een lange aflevering in wezen onmogelijk is. Ze hebben gelijk. Het is ongeveer een dag werk per bestand, over veel bestanden, en elke keer dat het naar boven komt, verliest het van iets nieuws maken.

Een versie alleen met geluid. Herhaaldelijk gevraagd, duidelijk nuttig voor iedereen die de kamer wil zonder verlicht scherm erin. Technisch niet moeilijk. Het is een hele extra ding om te produceren, benoemen, uploaden en onderhouden voor elke aflevering, voor altijd, en we zijn niet bereid geweest dat op ons te nemen.

We hebben die liever hier opgeschreven dan stilletjes afwezig.

Als je iets hebt toe te voegen — vooral een rapport in plaats van een voorkeur — is de gemeenschapspagina waar we daadwerkelijk lezen. En de kat, die dit allemaal veroorzaakte, heeft haar eigen stuk in de kat van vier minuten.

Het is een warme avond hier.