Het Seizoen Zonder Naam

We weten precies wanneer dit stuk begint, want het duikt op als een platte plek in alles. Minder berichten. Minder van de seizoenswoorden in de berichten die wel aankomen. Geen ongelukkigheid, gewoon een gat waar een seizoen zou moeten zijn — alsof meerdere weken van het jaar uit het jaar zijn weggelaten.

Ze zijn niet weggelaten. Ze zijn gewoon het deel dat niemand fotografeert.

Waarom er nooit iets over deze weken gemaakt wordt

Elk ander stuk van het jaar heeft een uiterlijk, en een uiterlijk is wat een seizoen vertegenwoordigd krijgt.

De herfst heeft kleur en een geur. De winter heeft het hele beschuttingsapparaat — sneeuw, lampen, een vroege duisternis, een grens die je in een beeld kunt zetten. De lente heeft groen dat aankomt en een duidelijke verhaallijn. De zomer heeft licht en water. Elk daarvan is makkelijk te tekenen, makkelijk te fotograferen, makkelijk iets tegen te verkopen, en makkelijk een alinea over te schrijven.

Het einde van de winter heeft niets daarvan. De sneeuw, als er al was, is grijs geworden en dan verdwenen. De kale bomen, die in december elegant lezen tegen een koude lucht, lezen in maart als nog steeds kaal. Het licht is nu tot acht of negen uur per dag, wat klinkt als vooruitgang en eruitziet als een bewolkte parkeerplaats. Er is modder, of het equivalent van modder, en modder is het enige ondubbelzinnige kenmerk.

Dus blijven de weken onvertegenwoordigd, en onvertegenwoordigd zijn heeft een echt effect: je ervaart ze zonder enig van de geleende kaders die de rest van het jaar leesbaar maken. Er is niets om je februari mee te vergelijken. Elk ander seizoen komt voorverteld aan.

Het is niet dat deze weken lelijk zijn. Het is dat niemand ooit de moeite heeft genomen je te vertellen wat ze zijn, dus ontmoet je ze zonder beschrijving.

We gaan je niet vertellen dat het stiekem prachtig is

Dit is de alinea waar een stuk als dit normaal gesproken keert, en een zin produceert over verborgen schoonheid en de stille waardigheid van kale takken.

Dat doen wij niet, want we geloven het niet, en omdat het proberen erger is dan de weken met rust laten. Proberen iets te waarderen dat niet veel biedt, is echt vermoeiend — het voegt een taak toe aan een stuk van het jaar dat al dun is. Als je ooit in een natte parkeerplaats in maart hebt gestaan jezelf te instrueren dit sfeervol te vinden, weet je al hoe dat gaat.

Sommige weken zijn niet om van te genieten. Ze zijn om doorheen te gaan, en doorheen gaan is een legitiem ding om met een stuk tijd te doen. De opluchting die hier wordt aangeboden, is niet esthetisch; het is te horen krijgen dat de vlakheid een eigenschap van de kalender is in plaats van een persoonlijk falen.

Wat het wel heeft

Haal het esthetische argument weg en de weken hebben nog steeds eigenschappen. Er zijn gewoon nooit beelden van gemaakt.

Het licht is werkelijk anders — vlak, bronloos, schaduwloos, komend van de hele lucht tegelijk. Het is onflatterend en het is ook de reden dat alles er vreemd gedetailleerd uitziet: geen schaduwen betekent geen verstoppen, dus komt textuur naar voren. Baksteen, schors, grind, natte asfalt. Het is het dichtste dat het jaar bij een röntgenfoto komt.

Het geluid buiten is op zijn leegst. De sneeuwdemping van de winter is weg, de vogels zijn nog niet volledig terug, de bladeren die het zomergeluid verzachten, bestaan nog niet. Straten klinken in deze periode hard en ver, en afstanden voelen langer dan ze zijn.

En de lucht doet iets dat geen enkel ander seizoen doet: ze gaat heen en weer. De ene middag is warm genoeg om je jas uit te trekken, en de volgende ochtend neemt het terug. Niets is vastgezet. Dit is onaangenaam om omheen te plannen en interessant om op te merken, en het is het enige echte bewijs dat er überhaupt iets gebeurt.

Een aflevering maken voor een seizoen zonder beelden

We blijven het proberen, en het is het moeilijkste brief dat we onszelf stellen.

Alles in onze gebruikelijke gereedschapskist is een contrastmiddel, en deze periode heeft geen contrast. Het raam is een probleem, want het uitzicht erdoorheen is het vlakste plaatje van het jaar. Vuur is beschikbaar maar sleurt het geheel terug naar een januari dat al voorbij is, wat leest als een leugen over de datum.

Wat gewerkt heeft, bij de twee of drie gelegenheden dat het werkte, is klein gaan en dichtbij gaan. Interieurs zo krap dat het buiten alleen een bleke rechthoek aan de rand van het beeld is. Voorwerpen in plaats van landschappen. Het palet bijna tot grijs getrokken en dan één warm ding toegelaten — een mok, een verlichte kap, een hand. En helemaal geen gebeurtenis, want een gebeurtenis verzinnen voor deze periode zou haar verkeerd beschrijven.

Het zijn rustige afleveringen en ze zullen nooit de populaire zijn. Maar ze zijn de eerlijke voor een periode van twee weken van het jaar die anders helemaal geen dekking krijgt, en het lijkt verkeerd om veertig stukken te maken over de mooie weken en geen over de rest.

De tekenjacht

Er is één ding het doen waard in deze weken, en het is met opzet piepklein. Geen project, geen herkadering. Een jacht op één vroeg teken per uitstapje, met het besef dat je op de meeste dagen er geen zult vinden.

1. 1

   Eén per wandeling, en één is genoeg

   Een knop die dikker geworden is. Eén groen ding aan de voet van een muur. Vogelgezang op een uur waarop dat in januari nog niet gebeurde. Het punt is geen inventarisatie. Het is één specifiek ding hebben om naar te zoeken zodat de wandeling een onderwerp heeft.

2. 2

   Kijk twee keer naar dezelfde plek

   Eén boom, één berm, de hoek van een tuin. Verandering is alleen zichtbaar tegen iets vasts, en de veranderingen van februari zijn veel te klein om op grote schaal op te merken.

3. 3

   Accepteer de lege dagen

   De meeste dagen zal er niets zijn, want er gebeurt nog niets. Een lege dag is data, geen falen — het is wat de eerste niet-lege dag betekenis geeft.

4. 4

   Schrijf de datum ernaast

   Drie woorden is ruim voldoende. De datum is het deel dat telt, en een regel per dag hier is meer dan genoeg om het vast te houden.

Er is een versie van het jaar die alleen de fotogenieke delen meetelt, en die is ongeveer vier maanden te kort. Deze weken horen er ook bij. Ze hebben een textuur, ze hebben een licht, ze hebben een duur, en niets daarvan vereist dat ze mooi zijn.

Markeer de data. Laat ze voorbijgaan. Het seizoen keert vroeg genoeg echt, en het keert echt, niet omdat iemand de juiste manier vond om naar maart te kijken.

Het is een warme avond hier.